Aandacht voor jou

Jacqueline Huijs – zijn wie je bent

06 15 13 75 69

www.jacquelinehuijs.nl

Jacqueline Huijs loopt graag een stukje met je mee op jouw levenspad. Zij is coach en verliesbegeleider en put uit haar eigen levenservaringen, gecombineerd met wijsheden en kennis uit diverse opleidingen. Zij is gedreven en kan intens genieten van wat ze doet. Deze energie en ervaring zet ze in om samen met jou, als persoon, groep of als team, op zoek te gaan naar wat je in beweging zet of juist niet.

Ze wist het even niet meer
Sanne werkt in de zorg en was vol goede wil, een harde werker, gemotiveerd en niet altijd gehoord door haar collega’s. Laatst belde ze mij en aan haar stem te horen wist ik hoe laat het was. Als coach werd ik een aantal jaren geleden gevraagd om Sanne en haar team te ondersteunen bij hun communicatie. Er was veel onderlinge frustratie, dat ging ten koste van de samenwerking en uiteindelijk ook van de goede zorg aan de cliënt. In het overleg met haar collega’s viel ze altijd stil. Toen we dit in het team bespraken vulde haar ogen zich met tranen, die ze snel weg veegde. ‘Zo ben ik nou eenmaal’, zei Sanne dan snel. Ze slikte en vermande zich.

Sanne vertelde aan de telefoon dat inmiddels veel op haar werk is veranderd: collega’s vertrokken, nieuwe medewerkers aangenomen en wijzigingen in de manier van werken. ‘Maar ja’, zei ze, ‘We kunnen niet meer doen dan werken hè?’ Ik liet een stilte vallen. ‘Maar wat ik je wil vragen en waar ik voor bel…’ Haar stem brak. ‘Ik weet het gewoon niet meer. Er gebeurt zoveel tegelijk: in het bedrijf van mijn man is een reorganisatie gaande en dat vindt hij spannend, mijn zoon is met een opleiding bezig maar gooit er met de pet naar, mijn vader is vorig jaar overleden en nu vraagt mijn moeder veel aandacht van mij. Weet je Jacqueline, ik ben zó moe maar slaap niet goed, dat vind ik zo gek.’

Sanne vervolgt: ‘Als ik mezelf dan toespreek en zeg: en nu ga ik op de bank zitten, wandelen, een boek lezen en ga ik rusten, dan krijg ik dat gewoon niet voor elkaar. Ik kan niet stilzitten en ga maar door en door. Dan word ik soms zo boos op mezelf. Ik snap er niets van ik weet het gewoon niet meer’. Wat volgt is een diepe zucht en hard gesnuit in een zakdoek. ‘Zullen we het daar dan maar over hebben’, vraag ik, ‘dat je het gewoon even niet meer weet’?